همیشه تنها

همیشه تنها

پیامک
  • ۲۷ ارديبهشت ۹۹ , ۲۱:۲۱
    ردپا
متمایلات
کلیک‌خور
پیوندها

آدم‌هایی در زندگی‌ات هستند که باید در رأس برآورده کردن انتظاراتت باشند، وگرنه تنهایی. آدم‌هایی که انقدر به تو نزدیکند که براساس عرف و عقل، باید بیشترین عشق را به تو بدهند، بیشترین احترام را برایت قائل باشند، بیشترین صمیمیت مابینتان وجود داشته باشد؛ اما نیست. انتظار شما بی‌جا نیست، اما توان آنها کم است. مشکلی هست. چیزی این بین مانع برآورده شدن این انتظارات است. و تقصیر هیچکس هم نیست. شاید تقصیر تروماها و کمبودها و رنج‌هاست. اما باید بپذیرید که بیش از این نمی‌شود نزدیک شد، بیش از این نمی‌تواند دوستت داشته باشد، نمی‌تواند به خوبی از تو حمایت کند، نمی‌تواند کاملا لایق عنوانش (پدر، مادر، همسر، رفیق) باشد و همیشه چیزهای مهم زیادی در ارتباط شما مفقود است؛ صداقت، صمیمیت، محبت، احترام، حمایت...
رسیدن به این درک و پذیرش آن دردناک است. اما درنهایت، این درک شما را آرام‌تر و منطقی‌تر می‌کند. جاهای خالی پر نمی‌شوند اما شاید از این به بعد چشم‌هایتان را کم‌تر آزار بدهند.

۰ ۰۴ آذر ۰۰ ، ۰۱:۲۳
حمیده کوه افکن

عشق بردبار است. عشق مهربان است. حسد نمی‌ورزد. فخر نمی‌فروشد. غرور ندارد. اطوار ناپسند ندارد. نفع خویش را خواهان نیست. خشم نمی‌گیرد. سوءظن ندارد. همواره امیدوار است. عشق هرگز نابود نمی‌شود.

۳۰ آبان ۰۰ ، ۲۰:۵۰
حمیده کوه افکن

حقیقت اینه که زندگی زیستنِ یک زندگیِ پوچه؛ یعنی درکِ پوچیِ زندگی اما پذیرفتنش و یافتن نوعی شادکامی در وسطِ کشمکش.

۲۶ آبان ۰۰ ، ۲۳:۴۸
حمیده کوه افکن

انسان فقط به این دلیل رنج می‌برد که آنچه را خدایان برای سرگرمی ساخته‌اند جدی می‌گیرد.

آلن واتس

۲۲ آبان ۰۰ ، ۱۳:۰۳
حمیده کوه افکن

اونجوری که میگفتن نبود و من نمیدونستم. اما به شما میگم که بدونید، ازدواج اونجوری که بیشتر آدما تعریف میکنن نیست.

بیشتر آدما از آشناییشون، مراحل به هم رسیدنشون و باهم موندنشون تصوری برای شما میسازن که درصدی دروغ و تخیل قاتیشه و کاملا حقیقت نیست. چون واقعیت زندگیشون به قشنگی خیالاتشون نیست و اونا دوست ندارن دیگران بفهمن که زندگیشون مثل تمام آدمای دنیا معمولیه، دوست دارن تظاهر کنن که زندگیشون بی نقص و عالیه و امیدوار باشن که تحسین و حتی حسادت دیگرانو برمی‌انگیزن.

اما بی‌نقص بودن از محالات دنیاست. دنیا خاکستریه. نه سفیده نه سیاه. جایی که فقط بهتون حس خوب داده میشه رو ترک کنید، اونجا داره بهتون دروغ گفته میشه؛ و مراقب آدمایی که تظاهر میکنن هیچوقت هیچ مشکلی ندارن و همیشه خوشبختن باشید، اونا دروغگوان. 

غم زیباست، وقتی با قدرت ازش میگذرید. درد کشیدن بالنده‌است، وقتی تموم میشه و متوجه درس‌هایی که بهتون داده میشید. خوشبختی در رفاه بی‌قفه و حذف غم نیست. خودتون باشید و خود واقعیتونو با دروغ‌های آدما مقایسه نکنید. زندگی نرمال و واقعی، خاکستریه؛ نه سفیده نه سیاه.

۱۰ اسفند ۹۹ ، ۰۱:۲۲
حمیده کوه افکن

آدم از شنیدن دوستت دارم دلگرم میشه. به خودش امیدوار میشه. دلیلِ محکمِ دیگه‌ای، حتی تنها دلیل محکمی برای ادامه دادن به دست میاره. لحنِ «دوستت دارم» های شنیده رو در خاطرش مرور میکنه و این برای روزای سخت یه آدم مرهم بزرگیه. دوستت دارمی که یادآور اینه که مراقبتم، پشتتم، آروم باش، حواسم بهت هست.
دوستت دارم عجیب عبارتیه. حتی وقتی میدونی دروغه بهش دل میبندی. حتی وقتی میبینی فقط یه حرفه و پشتش هیچ عمل نیست بهش دل میبندی. لااقل تا مدتی! آدمیزاده و احتیاجش به گرفتن مهر و نگاه، ضعفش دربرابر توجه و تحسین و استیصالش دربرابر تنهایی.

۲۹ آبان ۹۹ ، ۰۴:۴۷
حمیده کوه افکن
سعی می کنم اونی نباشم که دیگرانی که ازشون آسیب دیدم بودن. معلمی نباشم که تکبر و اسکناس از اخلاق و محبت براش مهمتره. کارمندی نباشم که با دروغ و دزدی حقوق می گیره. کارفرمایی نباشم که کارمنداشو ماشین چاپ اسکناس میبینه. رفیقی نباشم که رفیقش برای گفتن یه درد دل ساده تنش بلرزه از شک و بی اعتمادی. سعی میکنم کسی باشم که جاش اغلب تو زندگی همه خالیه. کسی که بودنش به نبودنش می ارزه.
۰۹ مرداد ۹۹ ، ۰۳:۰۲
حمیده کوه افکن
از بی مهری و ستم ما، «احتمال» داره، «ممکنه»، حتی «یک درصد»، که یک «انسان» آسیب جدی ببینه. شاید ضربه ای که ما به یک «انسان» میزنیم آخرین ظرفیت تحمل رنجش باشه و ناگهان خرد شه.
۲۹ خرداد ۹۹ ، ۲۱:۵۰
حمیده کوه افکن
یکی از مرض های کمال گراییم اینه که دشمن نداشته باشم. کسی نباشه که ازم متنفر باشه. کسی با شنیدن تصادفی اسمم، ملاقات غیرمنتظره باهام یا یادآوری خاطراتم منزجر نشه. دردناک ترین تجربه هام تجربه درگیری با دوستان و آشنایان سابق و غریبه های فعلی بوده. بی اغراق، حین و بعد از تمام اون خداحافظی ها دلم به شدت و بارها شکسته. پس دل نازکم! یه کمال گرای دل نازک، که در رسیدن به بزرگترین و غلط ترین هدفش یعنی راضی نگه داشتن تمام آدما، دوست داشتنی بودن برای همه سلیقه ها و دوست بودن با همه، شکست خورده و از این شکست، جدا از تک تک شکست های دلش، بدجوری دلشکسته است.
۲۷ ارديبهشت ۹۹ ، ۲۱:۲۱
حمیده کوه افکن


بعضیا تصمیم‌های عامه‌پسند می‌گیرن. تمایلاتِ متفاوتی دارن، سرکوب یا پنهانش می‌کنن. اگه سرکوب ‌کنن عمر و آینده خودشون و اطرافیانشون به باد می‌ره. اگه پنهان ‌کنن، خیلی حرفه‌ای باشن یکی دو تا شاهد برای زندگی مخفیشون دارن و اگه خیلی ناشی، ده‌ها شاهد. به شاهدها باج می‌دن و ازشون می‌ترسن. اونا با «ترس» زندگی می‌کنن.
گروه دیگهء آدما تصمیم‌های متفاوتی دارن، اما به قدر کافی برای اخذ اون تصمیم‌ها شجاع هستن و توان مواجهه با عواقب «متفاوت بودن» رو دارن. این آدما بیشتر فکر می‌کنن. سر دوراهیِ تصمیم‌گیری بیشتر می‌مونن. بیشتر تعلل می‌کنن و تصمیم نهایی رو دیرتر و سخت‌تر می‌گیرن. تصمیم بر «جنگ». 
رفتن به مسیری متفاوت از اطرافیان یعنی رها شدن دستِ حمایت. خانواده و احتمالا دوستانت دارن در مسیری ادامه می‌دن که تو داری ازش جدا می‌شی، و پا تو راهی می‌ذاری‌ که لااقل تا مدتی (تا پیدا کردن دوست) دَرِش تنهایی. اونم در نامطمئن‌ترین شرایطِ روحیِ ممکن. مردد و نگران.

دختر‌و پسرهایی که دوست جنس مخالف دارن، باهاش حتی سفر می‌رن، اما خانواده فکر می‌کنه فرزند رفته تور زیارتی. سیگاری‌ها و حتی معتادهایی که (حتی تفننی‌ها!) خانواده‌شون به نفرت فرزندشون از هرچه دود و‌ مخدر و خبط اینچنینیه ایمان دارن. مردهایی که بعد از ازدواج و استقلال فکری و مالی، فرصت رو ‌برای روابط متعددِ تجربه نکرده مناسب می‌بینن. دخترهایی که با حجاب پسندیده می‌شن، بعد از ازدواج (و استقلال فکریش) تن به چادر و حتی مانتو و روسری نمی‌دن. ترنس‌ها یا همجنس‌گراهایی که یا به‌خاطر سرکوب تمایلاتشون‌ و یه ازدواج عادی تباه می‌شن یا به‌خاطر زندگی عادی‌ (مناسب شرایط خودشون)، طرد. پسر و دختری که برخلاف سنت خانوادگی، تو انتخاب رشته می‌زنه آهنگسازی به جای پزشکی، یا اونی که بعد از ۷ سال عذاب پزشک می‌شه اما...

حرف زدن از عذابی که کسی با «انتخاب متفاوت» متحمل می‌شه، تمام تنهایی‌ها، طرد شدن‌های ریز و درشت، حس دوست داشتنی نبودن ‌و... برای کسی که هیچ تجربه‌ای ازش نداره، مثل گفتن از شکستگی همزمان تمام مهره‌های کمره برای کسی که تا به حال ضرب‌دیدگی رو هم تجربه نکرده.

۲۱ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۸:۰۳
حمیده کوه افکن