همیشه تنها

همیشه تنها

پیامک
متمایلات
کلیک‌خور
پیوندها

۳ مطلب با موضوع «نمایش خانگی» ثبت شده است



بار اول و دوم که فیلمو تماشا می‌کنی، انقدر داستان گیراست، انقدر قدرت داره و سرشاره از انسانیت که نقطه ضعف‌ها رو نمی‌بینی یا اگه دیدی به داستان خوب و جلوه‌های میدانی‌اش می‌بخشی. اما بار سوم و چهارم که دیگه دست قصه برات رو شده ضعف‌ها خودنمایی می‌کنن. به‌ویژه در یک سوم انتهایی فیلم، گاهی تدوین بده، گاهی فیلمبردای ضعیفه، و چندتا صحنه‌‌ که یک‌بارشون خوبه، اما با تکرارِ بیهوده‌‌ لوث شده.


فیلمی در نکوهش جنگه که بر پایهٔ خشونتی قابل توجه ساخته شده و مثل بیشتر آثار مل گیبسون در ستایش انسانیته. این فیلم پر صحنه‌های تاثیرگذار و پیام های ضد جنگه و قهرمانی رو هم معرفی کرده که در وضعیت فعلی که خشونت در هر نقطه‌ای از جهان حرف اولو می‌زنه، می‌تونه الگویی باشه برای جهانیان؛ نباید این نکته رو هم فراموش کرد که «دزموند داس» شخصیتی واقعی بود و نه زاییدهٔ ذهن خلاق نویسنده!


#hacksawridge

۲۰ تیر ۹۸ ، ۱۲:۲۰
حمیده کوه افکن


«رستگاری در شائوشنگ» فیلمی مردانه‌است که زن‌ها درش نقشی ندارن. این فیلم داستان دو گروه از آدم‌هاست: یک دسته اون‌هایی که تسلیمِ بلاشرط شرایط و موقعیت تحمیلی‌اند و عده‌ای (مثل گروهی که اندی رو اذیت می‌کنن) خودشون جزئی از سازوکارِ مخوف و مخربِ زندانِ شائوشنگِ‌اند؛ و دسته دوم (که البته کمترن) کسانی که از غلطیدن در ورطهٔ تسلیم و انفعال سرباز می‌زنن و معتقدن که باید کاری کرد تا عدالتِ واقعی برقرار شه. اندی نمایندهٔ اصلی این دسته از زندانی‌هاست. . . «رستگاری در شائوشنگ» فیلم امیده. امیدی که در بستری از ناامیدی و ناباوری شکل می‌گیره. تمام شخصیت‌های اطراف اندی در غباری از ناامیدی گرفتارن. . .


زندانیان شائوشنگ چنان به چهار دیواری زندان خو گرفته‌ان که حتی پس از آزادی از زندان هم نمی‌تونن به جهان امید برگردن. زندگی در شائوشنگ نتیجه‌ای جز ناامیدی در بر نداره. 

زندان از نگاه فیلمساز طناب داریه که زندانیان وقتی دچارش می‌شون مدت زمان بیشتری رو جون می‌دن. زندان در این فیلم صرفاً یک مکان با مختصات خاص خودش نیست، بلکه وضعیتیه که انسان‌ها دچارش می‌شن. 

#shawshankredemption

۱۸ تیر ۹۸ ، ۱۳:۴۰
حمیده کوه افکن

Trumanshow



نکته فروش Selling Point  یه اصطلاح تجاری به معنای جنبه‌ای از یک محصوله که کسی رو وادار به خریدنش کنه. همین مفهوم در سینما نقش اساسی در جذب مخاطب برای یه فیلم داره. همهٔ عوامل دخیل در تصمیم‌گیری ما برای تماشای یک فیلم (بازیگران، کارگردان، نویسنده‌ها، خلاصه داستان و...) در واقع در محدودهٔ تعریف همین نکته فروش قرار می‌گیره.


در نمایش ترومن نکته فروش شاید داستانش باشه. در واقع داستان فیلم طوریه که با شنیدنش احساسی مشترک (جهانی) در شنوندگان ایجاد می‌کنه. ترس از مواجهه با دروغین بودن تمام اتفاقات اطراف‌مون یه احساس مشترک جهانیه که می‌تونه محرک ما در تصمیم‌گیری برای تماشای این فیلم باشه.


همه چیز داخل نمایش ترومن فروشیه. از جارختی بازیگران و محصولات غذایی گرفته تا خونه‌هایی که اونا توش زندگی می‌کنن. و همهٔ اونا در کاتالوگ ترومن در دسترسه. 

چقدر شبیه اکانت‌های اینستاگرام و «پیشنهاد» خرید ماست و لباس و کرفس و کفش‌شون، که از رسانه‌ رسمی‌ای که سه بار در دقیقه اصرار می‌کنه روغن و سس و کنسرو و شربت بخرید پیشی گرفتن!


گردانندگان رسانه‌ها به خصوص تلویزیون به خاطر منافع تجاری و حفظ قدرتشون با عواطف مردم بازی می‌کنن. مخاطبای برنامه‌های تلویزیون و شبکه‌های ارتباطی موبایلی بیش از حد با برنامه‌هاش درگیری عاطفی پیدا می‌کنن و وقت بسیار زیادی که هر روز بیهوده تلف می‌شه.


آیا به دنیایی متفاوت با اونچه که سالهاست متاثر از تبلیغات زندگیش می‌کنیم آگاهیم و هرچه که می‌بینم، می‌شنویم، لمس می‌کنیم و آرزو داریم رو آگاهانه انتخاب کرده‌ایم؟ آیا ما هم ترومن فریب خورده و محسور در نمایشی فیک و جزیره‌‌ای دروغین با روابطی دروغین هستیم؟! یا شاید اون تماشاگری هستیم که وقتی این نمایش تموم شه کانالو عوض می‌کنیم که بردهٔ نمایش دیگه‌ای بشیم؟!

۰ ۰۳ تیر ۹۸ ، ۱۴:۳۹
حمیده کوه افکن